Krajspleski diobły
 
To było downo,downo tymu.Na Stryżu,kole Studzynic żył se bogaty chłop,co mioł piykno karczmajeszcze piyknijszo chaupa. Karczma była znano daleko i szyroko.Ponoś nawet i w Cieszynie i w Krakowie.Szynkowano w nij dobre piwo, stare wina i smaczne jodła. Ale tak ino było do inoś do jakigoś czasu, bo się karczmorzowi zachciało kramarzyć z diobłami. Dorota kiero mioł popsuła go. Wzion i zaczoł pić.Bez umiarkunku. Aż zwiedziały się łotym krajspleskie diobły. Zaczyny co noc przykludzać się kupijanymu szynkorzowi i namawiać go do kart. Roz, kiedy karczmorz był łopijany do cna- doł się namówić! Chycił się z tymi rogoczami na całego. A gupi w kartach to łon niy był –bo jak służył w cesarskich grynadierach, to tam wyćwika mioł dobro. Jak diobły zaczły cygani, łon jeszcze bardzij,północy mioł już wygrane pół piekła,a nad ranym-całe piekło. Jak się łotym dowiedzioł lucyper, zrobił na dole tako wija, że diobliska ze strachu kopyta potraciły, co tak wioły z piekła. Na stare lata przyszło i lulyperowi brać się z piekieł.Żol mu tego było i i doł karczmarzowi za to piekło pełny kufer złocioków. Karczmorz łokropnie był rot tym piniondzom. Zamiast patrzeć interesu, całymi dniami siedzioł na skrzyni i wachowoł bogactwa. Jego baba niy mogła podołac robocie i któregoś dnia ucykła łod niego.Łon widzioł to i zamaiast chycić się za robota,dalij siedzioł na złocie. Zamknoł karczma na styry spusty, łokna zabił deskami i ino zaglądoł czy wto niy idzie. Ludzie przestali przyłazić do gospody, wszystko kole karczmy zarusło krzokami, piykno chałpa zawaliła się. Ą karczmorz siedzioł i wachowoł. Roz w nocy przyszła straszno burza. Pierony się sypały, jak iskry na kowadle. Grzmoty biły jak armaty na wielkij wojnie. Karczma zaczyła się chwioć. Zwylynkany szynkorz se jeszcze na koniec łobejrzeć złoto i chcioł łotworzyc kufer. Ledwo uchylił wieko- karczma zapadła się w mokrzysku. Padają u nos: niy grej w karty,bo w nich jest diobeł zawarty. Padają tyż: chciwota – ludzko sromota. Trzeja słuchać starych przywiarek, Żeby się nikomu niy przytrefiło to, co studzienickimu karczmorzowi.
 
Alojzy Lysko.
 
Opowieśc zaczerpnięta z książki pt. „Klechdy pszczyńskie” za zgodą autora Alojzego Lysko.