Pokozały sie wilki
 
Pora lot nazod my młodym rozprowiali, jak to piyrwyj było. I niy we wszystko psiajuchy chciały wierzyć. No,a jak my łotych wilkach zaczli- to się z nos rżali. -Wilki u nos?... Możecie w bojkach kminićdzieci, a niy nos…. No i co, długo trzeja było czekać? Może piyńć, może dziesiyńć lot, a tu słyszymy, że w lasach pszczyńskich zaś pokozały. I to niy jedyn , jakis przybłęda, inoś całe watahy. Teroz te niedowiarki cheba uwierzyły, że lesne rozbujniki jednak som u nos w lesie i napadajom na ludzi jak w bojkach. Nasi prababka byli rodzyni w tamtym wieku zibcich i godali, że tych diobłów było tela, że na Zielone Świątki chłopy musieliiść z kijami do lasa i chytac młode. Jak z wiosnom wychytali młode,to na zima niy było tela starych. Jak przyszła ciyżko zima, to całe bandy cisły sie aż do chałpy. A łokna wtynczos były nisko, toż wilki zaglądały do środka. Do jakigoś łoknaniy wejżoł, toś widzioł świycące latarnie wilczych ślypiow. Bez taki czos ludzie boli się wylyź na dwór. Drzwiyrzy do siyni i chlywa były pozapierane. Ale to niy pomogało, bo głodne wilczyska podkopywały się pod gruntami, żeby się dostaćdo chlywa ku gowiednikom. Ludzie sie boli, ale u nos w Tychach jedyn kawalyr chcioł w niedziela iść na zolyty. Piyknie się łoblokł i wyszeł z chałpy.A dziołcha miyszkała pod lasym koło Sornka. Jak mioł dochodzić do chałpy swej lipsty napodł go wilk. Jakby tyn synek był dupa, toby tyn wilk go zagryz. Ale tyn kawalyr był morowy. Dobrze uchycił gizda za gordziyl, Przekryncił go na grzbiecisko i nogum przypar go do śniega.Tak go przypar że złomoł mu gnyk…. Tyj szamotaninie przyglądali sie łojcowie tyj dziołchy i kiwali głowami, co niy mogli uwierzyć w grajfka i łodwaga tego synka. Dziołszka jego podoba stoła w kącie izby i truchlala ze strachu, co sie tak boła. Jak się to wszystko skończyło, wszyscy polecieli łobejrzeć to miyjsce, kaj tyn synek z tym wilkiym sie bił. Wilk wyproszczoł kopyta, a synek łokrywol szakietym zdropane pazurskami pleca… Jaa, z wilkami to niy ma nic do śmiychu. I młodzi to muszom wiedzieć.
 
Alojzy Lysko.
 
Opowieśc zaczerpnięta z książki pt. „Klechdy pszczyńskie” za zgodą autora Alojzego Lysko.