Znak na ścianie
 
Ostatnim bojszowskim myśliwcym był Kuźnik. to był chłop wieki, twardy i bez bojaźni.Mioł pod sobą lasy na górnych Bojszowach, Łod Ameryki aż po Olszyna. A na feśtrowaniu sie znoł, że daleko szukać drugiego. Ludzie godali, że mioł porachowane w lesie wszystkie goje i sorki, wymierzone krokami dróżki i krzypopki. Za Kźunika żodyn raubczyk niy podwożył się wlyźć bez pytanio do lasa. Jeszcze dobrze niy wloz, a Kuźnikowe psy -Diana i Rolf były już przy nim. A jaki te psy były wytuzowane ! Kużnik poradził ćwiczyć psy, aże poradził! Przyjeżdżały do niego z belekąd panoczki: dochtory dyrechtory, inżyniery i prosili, aby jim do gonów psa wytresowoł. Łon to umioł i roz dwa z cielyńcia zrobił dobrego myśliwskiego charta. Jak bojszowski leśny szeł do lasa, fajniście to wyglądało. Najprzód krokoł oswojony sornek, potym tyn tuzowany pies, za nim Diana i Rolf, na końcu feśter w piyknym książyncym Ancugu, w kapelusiku z piórkiem i flintom. Kuźnik się bele czego nie boł. Na pierwszej wojnie światowej łon był ontroficyrym i wojynno wyćwika dostoł dobro. Bez toż tyż w trzydziestym dziewiatym roku łod pszczyny na Bojszowy szły Niymce i wszystko się we wsi poliło – łon wzion bioło fana i Nowom Drogom poszeł pod tym łogniym ku Niemcom, kierzy stoli pod lasym. Po niemiecku umioł dobrze, to się z nimi dogodoł. Prosił jich, żeby już wiyncyjniy strzylali, bo mogom zginąćnikomu niywinni ludzie. Tak po prowdzie, trzeja pedzieć, że łon Bojszowy uratowoł, bo jakby niy wyszeł ku tym Niymcom, toby łoni chyba cało wieś wypoliil. Godum ło tym po to, aby wom wytublikować jaki to był śmiały chłop. Ale tak się pado: śmiały,śmiały….a tyż się doł nabrać. Przed wojnom było bezroboci. Ludzie chcieli jeść, a bez zima się grzoć. Atu żodnego grosz znikąd. Żodnego chytu.Starzy, jak starzy-biydy nauczyni, to z biedom sie godzili. Ale młodzi? Młodym było wszystko jedno. Chcieli żyć. Znodło sie poru we wsi kołnusów, kierzy chcieli trocha piniyndzy przyrobić. Wszystko jim pasowało ino tyn Kuźnik stoł na drodze. I zrobili tak: W Ameryce bez żodnego pozwolyństwa, drab wystroili dwa siągi szczepu. Fajnie go wystrugali i ułożyli, blisko aleji, na łoczach-jak się to pado.Tak ułożyli, aby Kuźnik chnet na to trefił. A juści…Trefił! Jeszcze w tym samym dniu trefił na to drzewo i pedzioł do siebie. -Czekojcie, kanalije…jo se na wos zawachuja. Wzion psy i poszeł na noc do lasa wachować tego drzewa. A to było jakoś wczesnom wiosnom. W lesie leżało jeszcze dużo śniega, noce były mroźnawe . Zaczail się natych rabczyków i czeko. A w tym samym czasie rabczyki kradli drzewo w innym miejscu na Dąbrowyj. Kołnusy wywiodły w pole służbisty! A Kuźniczce się to niy podobało. Jak jej chop wychodził do tego lasa padała mu: - Wilym, aby siedz w doma… Niy idz do lasa na noc, na taki mróz. Ale chłop, jak to chłop, baby niy posłuchoł. Poszeł,a Kuźniczka długo nie umiała w tyn wieczór zasnąć. O północy w chałpie wszyndy było już cicho, wszyndy pogaszone, cima, a w izbie na ścianie ino coś błyskało. Myśliwcowom to zainteresowało. Przyjrzała się tymu światełku lepij. Krzyżyk! Na ścianie pokazywoł się taki mały, świecący krzyżyk. Coś ji niy dało …. Wstała pobudziła chłopców. - Idzcie i szukejcie kaj taty…. - prosiła jich. Chłopcy Kuźnikowi pozbiyrali się i poszli ku lesie. No, dobrze, że stary Kuźnik wziom ze sobą psy. Łon przy tym drzewie zasnoł, a jak się popółnocy łobudził, nie pradził wstać, co taki był zmarzniynty. Co jeszcze poradził zrobić to ino spuścić ze sworki te psy…. Psiska mądre wiedziały, co robić.Pognały ku wsi. Ale niy doleciały do dom, bo na polach poczuły chłopców, kierzy szli i gwizdali. Psy pokozały droga do łojca. Taki to świycący na ścianie krzyżyk i mądre psiska uratowały życi łostatnimu książyncymu myśliwcowi w Bojszowach.
 
Alojzy Lysko.
 
Opowieśc zaczerpnięta z książki pt. „Klechdy pszczyńskie” za zgodą autora Alojzego Lysko.